Antygona - geneza tragedii
Lajos dowiedział się od wyroczni, że zginie z ręki syna. Kiedy urodził się Edyp, ojciec porzucił go. Małego chłopca znalazł pasterz i postanowił oddać go na wychowanie bezdzietnej parze królewskiej w Koryncie. Gdy Edyp dorósł, udał się do wyroczni i tam usłyszał, że w przyszłości zabije swojego ojca i ożeni się z własną matką. By uniknąć strasznego przeznaczenia, młodzieniec opuścił Korynt. W drodze zabił rycerza, który, jak się później okazało, był jego ojcem - Lajosem. Edyp, chcąc zrekompensować rodzinie swój czyn, ożenił się z wdową po Lajosie, Jokastą, czyli własną jego matką. Mieli ze sobą czworo dzieci, dwóch synów - Eteoklesa i Polinejkesa, oraz dwie córki - Antygonę i Ismenę. Okropna prawda o kazirodztwie wyszła na jaw, gdy w Tebach rozszalała się zaraza. Wyrocznia obiecała, że zaraza minie, gdy znajdzie się zabójca Lajosa. Edyp niestrudzenie prowadził śledztwo w poszukiwaniu sprawcy, by w końcu dowiedzieć się, że jest nim on sam, a także że był synem Lajosa i Jokasty. Z rozpaczy oślepił się, a jego matka i żona Jokasta popełniła samobójstwo. Synowie Edypa nie mogli dojść do porozumienia w przejęciu władzy. W końcu doszło między nimi do walki o władzę, w której obaj zginęli, jeden jako obrońca ojczyzny, a drugi jako jej zdrajca. Władzę w Tebach objął Kreon, brat Jokasty. Zwłoki zdrajcy Polinejkesa kazał pozostawić niepogrzebane - miało to być karą za najazd na rodzinne Teby. Jest to przedakcja "Antygony".